Ik buig het hoofd en spreek...

Jacqueline E. van der Waals

Ik buig het hoofd en spreek: "Hoe kan dit zijn,
Dat, wat ik eens als spel begonnen ben,
Tot ernst geworden, mij gevangen houdt?...

Ik ben als iemand, die lichtvaardig bad
Tot God, en God verhoorde zijn gebed....

Ik ben als iemand, die een wonder deed,
En, half nog ongeloovig, met een glimlach
Zijn daad bepeinst en zeer onrustig wordt,
En bevend vraagt: "Mijn God, hoe kan dit zijn?
Hoe, waar in mij geen kracht is tot genezen,
Hoe dan, hoe deed ik dezen daad?

                                    Ik ben
Als iemand, die bedriegelijk het werk
Van anderen als eigen arbeid gaf,
En thans, de dwaasheid ziende van zijn daad,
Zijn eigen onmacht en wat eischen men
Hem rechtens stellen kan - verlegen zit,
En zeer onrustig wordt en in zijn angst
Belijdt hij schuld voor God.

                     Zoo hoor dan Heer:
"Hetgeen ik gaf, het was geen eigen werk,
Alleen de naam daaronder was de mijne
Alléén de naam.  Gij, die mijn onmacht kent,
Weet, dat ik waarheid spreek, en zoudt Gij nu
Om mij te straffen voor mijn overmoed,
Mij houden aan het werk, dat ik verloochen?

God, glimlach niet... ik ben in ernst... ik zit
Deerlijk verlegen, ik die eigen naam
Aan arbeid boven mijne krachten gaf...
Zie, daar zijn menschen, God, die verzen maken
En boeken schrijven kunnen, dat zijn dichters...
Wees dan rechtvaardig, Heer, en ga tot hen.


[Coster Pagina]

Opmerkingen aan: coster@dds.nl.