Kinderoogen

Jacqueline E. van der Waals

Steeds zien uit een kindergezichtje
   Twee droevige oogen mij aan,
Heel stil en geduldig.  Ze vragen,
   Een vraag, die ik niet kan verstaan.

Waarom, o kinderoogen!
   Waarom uit dat bleeke gezicht,
Dat bleek en onschuldig gezichtje,
   Dien blik op mij gericht?

Ik kan u geen antwoord geven.
   Ach zie mij zoo vragend niet aan!
Gij wekt in mijn harte een onrust,
   Een smart, die ik niet kan verstaan.


[Coster Pagina]

Opmerkingen aan: coster@dds.nl.