Gij zijt een mensch, eenvoudig, mild, gewoon – Doch zoo gewoon, als ik mij–zelf mocht wensen! – Gij gaat, gij doet, gij lacht als andre menschen, Gij voelt als wij en spreekt op de’ eigen toon. Gij redeneert, dat elk u volgen kan; Gij hebt geen stel van stemmen of gezichten, Geen heilig soort van maten en gewichten; Gij vreest uw God en zijt oprecht: een man! Gij zegt al vaak: ik weet niet! gul en goed; Geen vreemde balk verblindt uw heldre oogen, Ruim klopt uw hart vol liefde en mededoogen; Wat menschlijk is, heeft recht op uw gemoed. Hoe voert uw geest onmerkbaar heerschappij! Vertrouwen eischt uw open, ronde trouwe; ’k Ben eenzaam liefst in krankheid en in rouwe, Maar ben ik droef of krank – wees welkom Gij! Gij zijt een mensch – gewoon; doch niet gewoon Sinds hier natuur in zeldzaamheid verkeerde! – Hoe dank ik u voor ’t geen uw geest mij leerde! Hoe eer ik ú – gij eert den menschenzoon.
[Genestet pagina] [Coster pagina]
Bezorgd door Joachim Verhagen (J.C.D.Verhagen@fys.ruu.nl).
Opmerkingen aan: coster@dds.nl.