IDEE 147 IDEE 149

Idee 148.


   De Natuur werkt door saamtestellen en door het tegendeel. Dit laatste heet naar den aard der dingen: oud worden, verslyten, kwynen, vergaan. Als er gesproken wordt over dingen die van onze aard zyn, noemen we dat: sterven-- We doen niets anders! --  Maar dit alles komt neer op verrotting, 'n woord dat ons hindert omdat we klein zyn.
   't Is 'n schone taal die oud worden, slyten, vergaan, sterven, verrotten, samenvat in dit éne woord: ontbinding. Dit woord duidt zó volmaakt aan, wat ik het 'tegendeel' noemde van samenstellen, in de eerste regel van dit IDEE, dat ik waarachtig begin te geloven dat onze sanskritse voorouders doctoren in de fysika geweest zyn.
   Er is zekere maat van kennis nodig  -- ja, in verhouding met de algemene toestand der maatschappy voor vier- zes- of tienduizend jaren, een zeer grote maat van kennis --  om te begrypen dat er in 'n walgelyk verrot voorwerp dat de zintuigen aandeed op het meest onaangename wys, eigenlyk niets bedorven was, dat alleen de delen waren uitelkander genomen, dat slechts de cohaesie had opgehouden, dat  -- om 'n heel eenvoudig beeld te gebruiken --  het huis was afgebroken met behoud der materialen.

   Hoe eenvoudig deze waarheid ook schyne aan natuurkundigen van onze tyd, beweer ik toch dat het Volk nóg niet op de hoogte is van de maatschappy die 't woord ontbinden uitvond en gebruikte, dat is: die 't begreep. Waarlyk, we zyn achteruitgegaan, en het sprookje der lichamelyke-opstandingsleer heeft er geen goed aan gedaan!